تمام فعالیتهای بنده از این وبلاگ به این سایت منتقل شده است.

حضرت دوست

جهان در انتظار عدالت گستری مهدی موعود(عج)

وعده خدا حق است، آن روز فرا خواهد رسید که چهره درخشان مهدی(عج) نمایان و ظلمت غم افزای شب را از بین خواهد برد؛ آنان را که در تاریکی فساد و طغیان، گرفتار طوفان هولناک جرایم، جنایات و امواج خطرناک ظلم و ستم شده‌اند به ساحل نور و عدالت هدایت خواهد کرد.

امروز عموم فلاسفه و اندیشمندان، تنها علاج بیماریهای بشری و تنها راه جلوگیری از جنگ و تثبیت صلح و عدالت گستری را، تشکیل یک حکومت جهانی می‌دانند.

اگر کتاب‌ها و تواریخ اقوام و ملل مختلف جهان را بررسی کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که همه پیغمبران بزرگ، از موعود مصلح و مقتدری که روزی ظهور خواهد کرد خبر داده‌اند و دنیایی را که پر از هرج و مرج و ستم شده باشد، اصلاح خواهد کرد.

زیرا مهدی موعود (عج) تنها او است که این کشتی سرگردان و طوفان زده را به ساحل نجات می‌رساند و دنیای پر تلاطم، ظلم و آشوب و خونریزی را تبدیل به دنیای عدل و دوستی و محبت خواهد کرد و ستمدیدگان، از زیر بار ظلم و تجاوز، رهایی خواهد جست.

مذهب شیعه 12امامی که همواره منتظر ظهور آن موعود جهانی است، با ارائه مدارک مثبت و مسلم، مهدی آل محمد(ص) را به طور کامل در کتاب قرآن و همه ادیان الهی معرفی کرده و جای دعوی مهدویت را برای احدی باقی نگذارده است.

 در کتاب شریف عیون اخبار الرضا(ع) ، ج ۲، ص ۸۵ درباره عمل چهل روزه آمده است:

من خلص لله اربعین یوما فجر الله ینابیع الحکمه من قلبه علی لسانه؛

هر کس خود را چهل روز برای خداوند خالص و پاک گرداند، خداوند چشمه های حکمت را

از قلبش بر زبانش جاری می سازد.

چله نشینی به این معناست که انسان در مدت چهل روز کمال مراقبت و توجه به خداوند را داشته باشد و سعی فراوانی در ترک گناهان و دوری از محرمات الهی داشته باشد و در این مدت با یاد الهی وذکر او و عبادت خالصانه وجودش را از نور و صفا لبریز سازد و زمینه تابش انوار الهی و درخشش آفتاب فطرت را در درون خویش فراهم آورد و چه فرصتی بهتر و پربار تر از ایام بین عاشورا تا اربعین شهادت اباعبدالله الحسین علیه السلام. ایامی که به واسطه ده روز عزاداری برای اباعبدالله و ریختن اشک قلب انسان از سیاهی و زشتی گناهان پاک گشته و آمادگی لازم را جهت خودسازی پیدا نموده است.
در راه بندگی خدا هیچ عنصری مانند عمل به واجبات الهی و دوری از محرمات نقش آفرین نمی باشد و  نماز و توجه به آن و اهمیت دادن به آن نقش ویژه ای دارد، و یکی از مهمترین درسهای نهضت عاشورای حضرت امام حسین علیه السلام همین برپایی نماز است. چقدر خوب است اگر بناست که بعد از عاشورا چله نشینی عزای حسین علیه السلام باشیم، پایبندی و تمام توجهمان به اقامه سر وقت نماز و افزودن بر کیفیت نماز باشد. حسین علیه السلام شهید شد تا ما این درس را بگیریم.

علاوه بر مطالبی که به عنوان اعمال مناسب چله نشینی گفته شد یعنی ترک گناه، عبادت خالصانه، گرامی داشتن نماز، مواردی دیگر همچون صدقه دادن، و دعا برای سایر مومنین نیز توصیه شده است. اما آنچه که به صورت ویژه توصیه شده که در ایام این چهل روز تا اربعین به جا آورده شود، دعای عهد (به جهت دعا جهت تعجیل در فرج حضرت و بیعت هر روزه با ایشان)  و زیارت عاشوراست.

به امید اینکه بتوانیم در پایان این ۴۰ روز جزو کسانی باشیم که با دست پر بر سر سفره اطعام اربعین حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام می نشینیم.

حاج عباس قمی؛ عالمی اندیشمند و متعهد/ آثار و تألیفات حاج عباس

حاج شیخ عباس قمى مرزبان صدیق ایمان بود، او در عصر خویش شاهد هجوم فرهنگى دشمنان دین، به قلب اسلام و روحانیت بود و با رویکرد مناسبی که پیش گرفت و فعالیتهایی که داشت در این جبهه به مبارزه پرداخت.

در سال 1294 هجری قمری در محله حرم شهر قم و در منزل مردی پارسا به نام محمدرضا کودکی دیده به جهان گشود. او را "عباس" نام نهادند تا در میدان علم و تقوا گام نهد و همچون حضرت عباس (ع) دلیر و شجاع و خدمتگزاری پرتلاش برای اسلام باشد.

عباس در کودکی با واژه های قرآنی آشنا می شد و با صوت دلنشین و زمزمه قرآن به خواب می رفت. صدای تلاوت قرآن، فضای زندگی او را نورانی و معطر کرده بود. خانه پدر بیشتر یک مکتب بود تا یک منزل مسکونی. دوران کودکی و نوجوانی شیخ عباس قمی در زادگاهش، شهر قم، سپری شد.

پدر حاج شیخ عباس، مردی صالح بود که به خوبی و نیک نامی معروف بود. مردم او را مردی با تقوا، پرهیزکار و آشنا به مسائل دینی می شناختند و برای یادگیری احکام دین به نزد وی می رفتند. نام مادرش زینب بود. درباره مادر شیخ عباس گفته اند: «مادرشان هم از زنان نمونه بود. یادم هست یک بار با آن مرحومه سر سفره بودم. یک دستم را روی نان گذاشتم و با دست دیگر تکه ای را از آن جدا کردم. ایشان فرمودند: این کار جسارت است که دست روی نان بگذاری. نان را دو دستی بلند کن و یک تکه از آن را جدا کن. ایشان به این ریزه کاری ها توجه داشت.»

شیخ عباس تحصیلات ابتدایی را در آن شهر فرا گرفت. سپس در1316 قمری به نجف رفت مرحوم حاج شیخ عباس قمی پس از ورود به حوزه علمیه نجف، در حلقه اساتید و بزرگان آن دوره شرکت جست. شیخ عباس قمی، معروف به محدث قمی، تحت تأثیر ملکات فاضله و صفات برجسته و علم سرشار استادش حاجی نوری و نیز شایستگی ذاتی و آمادگی بالای خود، به مقامات چشمگیری از علم و عمل رسید. شیخ به مدت چهار سال از محضر این استاد عالی قدر بهره گرفت.

همکاری در تأسیس حوزه علمیه قم

مرحوم حاج شیخ عبدالکریم حائری وقتی که حوزه علمیه قم را تأسیس نمود و به آن رونق بخشید برای پربار نمودن بنیه علمی و فکری طلاب، از علما و بزرگان دینی دعوت به همکاری کرد. یکی از کسانی که بیش از همه به وجود او نیاز داشت و به عنوان بازوی توانمند او محسوب می‏شد، حاج شیخ عباس قمی بود.

شیخ آقا بزرگ تهرانی در این باره می‏فرماید: "هنگامی که حاج شیخ عبدالکریم حائری، مؤسس حوزه علمیه، وارد قم شد و علمای قم از ایشان در خواست کردند در آن شهر اقامت کند و سروسامانی به حوزه و آن مرکز دینی بدهد. حاج شیخ عباس یکی از معاونان و یاوران او بود. با اینکه آن موقع در مشهد زندگی می‏کرد، سهم زیادی در این کار داشت و یکی از بزرگترین مروجان حاج شیخ عبدالکریم به شمار می‏رفت و با دست و زبان او را تأیید می‏کرد."

آثار و تألیفات

در چنین شرایطى حاج شیخ عباس همچون یک عالم متعهد وارد صحنه شد و مانند یک طبیب روح و قلب مسلمین را آرامش بخشید. او با نگارش کتاب جاوید مفاتیح الجنان و منازل الاخره مردم را به سوى دعا و معنویت دعوت کرد و با تألیف فوائد الرضویه و تحفةالاحباب و الکنى و الالقاب و هدیة الاحباب، بزرگان دین و دانشمندان وارسته شیعى را به جوانان مسلمان معرفى کرد.

سفینة البحار، منتهى الامال، الانوار البهیه، تتمه المنتهى، منازل الاخرة، الفوائد الرضویه، تحفةالاحباب،  چهل حدیث  والفوائد الرجبیبه برخی دیگر از آثار شیخ عباس هستند .

رحلت

شیخ عباس قمی 23 ذیحجه( بنا به برخی روایات نیز 22 ذیحجه)  سال 1359 هجری قمری، حالش منقلب گردید و پی در پی نام ائمه اطهار علیه‏السلام را بر زبان جاری می‏ساخت. آن شب به علت کسالت فراوان نمازهایش را نشسته خواند و نیمه شب دعوت حق را لبیک گفت و در سن شصت و پنج سالگی به لقاءاللّه‏ پیوست.

دو نکته طلبگی برای درس خواندن

 یکی از راه ها و روش های موثری که می تواند فراگیری و یادگیری درس را آسان تر کند، یادداشت برداری است.

غالبا وقتی استاد مطلبی را می گوید که احساس می کنیم باید آن را درحافظه موقت مان بایگانی کنیم، سعی می کنیم در لابلای سطور و یا کنار کتاب یادداشت کنیم تا بعد از چندین بار مطالعه، کاملا آن را یاد گرفته و اصطلاحا برای ما ملکه شود.

اما خود این نوشتن هم راه و روش دارد، اسلوب دارد، تکنیک دارد.

خیلی ها مطلب می نویسند اما بعدا نمی توانند آن را پیدا کنند. یا طوری می نویسند که اگر کس دیگری بخواهد آن را بخواند هرگز نخواهد توانست.

 برخی هم آنقدر پراکنده نویسی می کنند که معلوم نیست کتاب مطالعه می کنند یا یادداشت های خودشان را به هر حال آش شله قلمکاری می شود که فقط آشپزش می فهمد چه کار می کند.

به هر حال در این مقاله به شیوه های نوشتن درس اشاره می کنیم. البته با دو سخن زیبا از مراجع بزرگوار، مقاله امروز را خدمت شما خوانندگان عزیز ارائه می کنیم.

کلامی از بزرگان

آیة الله فاضل لنکرانی (دامت برکاته) که از مراجع عظام و اساتید معظم درس خارج حوزه علمیه قم بود می فرماید:

آنچه برای یک طلبه مهم است، آن است که علاوه بر اینکه تمامی گفته‌های استاد را در حافظه اش ضبط می نماید، باید آن ها را با معیارهای فکری مورد قبول خود سنجیده و صحت و سقم آن را از نقطه نظر خود تشخیص دهد... یعنی در همان جلسه درس مساله را تمام کند و شب برای آنکه این مطالب را فراموش نکند آن ها را یادداشت کند.(1)

یکی دیگر از اساتید درس خارج می فرماید:

امام خمینی رحمه الله در درس خود در مسجد سلماسی قم، به طلاب می فرمودند: اگر بیست سال هم بر سر درس ما حاضر شوید، هیچ نتیجه ای نمی گیرید، مگر آنکه قبل از درس مطالعه کرده و با انتخاب نظریه بر سر درس حاضر شوید.(2)

قالَ الامام محمد تقی الجواد (علیه السلام):

الاْدَبُ عِنْدَ النّاسِ النُّطْقُ بِالْمُسْتَحْسَناتِ لا غَیْرُ، وَ هذا لا یُعْتَدُّ بِهِ ما لَمْ یُوصَلْ بِها إلى رِضَااللهِ سُبْحانَهُ، وَ الْجَنَّةِ، وَ الاْدَبُ هُوَ أدَبُ الشَّریعَةِ، فَتَأدَّبُوا بِها تَکُونُوا أُدَباءَ حَقّاً.

روضه خوانی در نگاه علما

نوحه و مصیبت، خواندن شعر و مرثیه، گریاندن مردم و ... از عباداتی است که دارای ثواب و پاداش فراوانی در نزد پروردگار است.

آنگونه که در تاریخ آمده است؛ بیش از همه، امام سجادعلیه السلام بر این امر مداومت داشتند و در هر مجلس و مناسبتی، به یاد پدر مظلوم خود می افتادند و با ذکر وقایع غمبار عاشورا، سیلاب اشک از دیدگان خود جاری میکردند و دیگران را میگریاندند.

درباره اهمیت گریستن و گریاندن بر مصائب اهل بیت علیهم السلام روایات متعددی داریم که بر این امر بسیار تشویق کردهاند و اثرات فوقالعادهای را برایش بیان فرمودهاند. از جمله، روایتی که مرحوم سید بن طاوس در «لهوف» نقل فرموده که:

وَ رُوِیَ أَیْضاً عَنْ آلِ الرَّسُولِ (صلوات الله علیهم) أَنَّهُمْ قَالُوا: مَنْ بَكَى أَوْ أَبْكَى فِینَا مِائَةً ضَمِنَّا لَهُ عَلَى اللَّهِ الْجَنَّةَ وَ مَنْ بَكَى أَوْ أَبْكَى خَمْسِینَ فَلَهُ الْجَنَّةُ وَ مَنْ بَكَى أَوْ أَبْكَى ثَلَاثِینَ فَلَهُ الْجَنَّةُ وَ مَنْ بَكَى أَوْ أَبْكَى عَشَرَةً فَلَهُ الْجَنَّةُ وَ مَنْ بَكَى أَوْ أَبْكَى وَاحِداً فَلَهُ الْجَنَّةُ وَ مَنْ تَبَاكَى فَلَهُ الْجَنَّة

طبق این روایت هر کس بر اهل بیت علیهم السلام بگرید یا بگریاند و یا خود را شبیه گریهکنندگان کند، بهشت از آن او خواهد شد.

روایت دیگر:

زید شحام میگوید:

«نزد امام صادق علیه السلام با جمعی از اهل کوفه بودیم که جعفر بن عفان وارد شد. امام صادق علیه السلام او را نزدیک خود جای داد. سپس فرمود: ای جعفر! گفت: بلی، خدا مرا قربانت کند.

فرمود: شنیده ام تو درباره عزاداری حسین علیه السلام خوب شعر می گویی؟

گفت:بلی، خدا مرا قربانت کند.

فرمود: بگو.

پس جعفر، شعری درباره حسین علیه السلام انشاء کرد که امام صادق علیه السلام و تمام افرادی که در اطرافش بودند، گریستند و اشک بر صورت و محاسن شریفش جاری شد.

سپس فرمود: ای جعفر! به خدا قسم دیدم ملائکه مقرب خدا، اشعار تو را درباره حسین علیه السلام می شنیدند و آن ها هم گریه میکردند؛ آن چنان که ما گریه کردیم؛ بلکه آن ها بیشتر گریه کردند.

ای جعفر! خدا همین الان بهشت را بر تو واجب کرد و گناهانت را بخشید.

سپس فرمود: می خواهی درباره اهمیت این عمل بیشتر برایت بگویم.

گفت: بلی آقای من!

فرمود: کسی نیست که درباره حسین علیه السلام شعری بگوید؛ سپس گریه کند و بگریاند، مگر آن که خداوند بهشت را بر او واجب می گرداند و گناهان او را می بخشد.» (2)

توصیه‌ آیة الله بهجت برای زیارت امام رضا علیه السلام

در کتابی دیدم که روایتی از رسول الله الاعظم نقل کرده اند با این مضمون :

بزرگ مرزدار انديشه غدير و كوشنده خستگي‌ناپذير، حضرت علامه سيد‌مرتضي عسكري (ره) به تاريخ دوشنبه هجدهم جمادي‌الثاني ۱۳۳۲ ه.ق برابر با بهار ۱۲۹۳ ه.ش در شهر سامرا و در جوار بارگاه ملكوتي امامين همامين حضرت علي النقي امام هادي و حضرت امام حسن عسكري (ع) پا به عرصه وجود نهاد.

عمر ايشان به يكسال نرسيده كه پدر بزرگوارشان كه از سلسله علماي پارساي عصر خويش بودند رخت از دنيا بسته و به ديار باقي مي‌شتابند. از همين رو در دامان و تحت توجهات جد‌ مادريشان ، آيت‌الله ميرزامحمد شريف عسكري تهراني معروف به خاتم المحدثين پرورش مي‌يابند. علامه عسكري در همين رابطه مي‌گويند:« پدرم مرحوم آيت‌الله سيد‌محمد حسيني معروف به شيخ الاسلام بود. درعصر صفوي اجداد ما را از سبزوار به ساوه دعوت كردند و آنها شيخ‌الاسلام ساوه شدند. در آن عصر براي شهرستان‌ها شيخ الاسلام فرستاده مي‌شد چنان كه امروز درهر شهر و شهرستاني امام جمعه تعيين مي‌كنند. در شهر ساوه سني‌هاي متعصبي بودند كه اجداد ما در طول زمان مردم ساوه را شيعه كردند. تمامي اجدادم لقب شيخ الاسلام را داشتند جز من كه لقب عسكري را دارم، به مناسبت تولدم در شهر عسكريين (ع) كه سامرا باشد.(۱) مرحوم آيت‌الله سيد محمد حسيني (شيخ الاسلام) ساوجي ساليان متمادي ملازم و همراه عالم رباني مرحوم آيت‌الله سيد مرتضي كشميري بوده و از روي شدت علاقه و ارادتي كه به اين استاد خود داشته بعد از وفات آن عالم بزرگ نام فرزندش را مرتضي گذاشت.